Vrij gemaakt

Ik schreeuw met de meeuwen,

Ik zwem met de vissen,

Ik ben zo vlug als het water,

rijk aan leven als de zee.

Weg met de zucht naar genot,

weg met iedere binding,

geen huis om me in te verschuilen,

geen knellende banden,

Volledig mij zijn,

dat kan

als je kiest

om de weide wereld in te trekken

en te varen zonder richting, zonder doel.

Samen met de vrienden

die jou het beste kennen

en die ook hunkeren naar meer en meer en meer..

Want ja, de wereld is oneindig groot.

Ik wil vrij zijn.

Ik wil mijn karma  ontvluchten,

me bevrijden uit iedere waan.

Het enige wat ik nog na streef

is mijn vrijheid

die mij lief is boven al!

Een zeewaardig besef

Open water.

Weidse blik.

Verre verten lokken ons

en wij doen waarvoor we hier op aarde zijn gekomen.

Leven en beleven en ervaren.

Zoveel we kunnen.

We voelen ons vrij en we zijn blij

dat we ons op weids water vertoeven.

Dit hebben we dan toch maar bereikt.

Geen blokkades meer die ons afremden.

We gaan ervoor.

We schudden al onze bindingen en ketenen van ons af.

We gaan waar ons bootje gaat.

En we vertrouwen op onze stuurmanskunsten.

Ik voel de wind die mijn wang streelt.

Ik voel..

Ik voel..

Tja, wat voel ik eigenlijk?

Ik voel me bemind..

door de wind en het water.

Het leidt ergens naar toe en ik voel vertrouwen binnen in mij.

Ik voel het.

Het is de zekerheid dat ik altijd van mijzelf op aan kan.

Dat ik kan bouwen op mijn krachten.

Dat ik een flexibel fundament kan leggen.

Samen met mijn vrienden kan ik de hele wereld aan.

Zoals mijn grote vriend Friedrich altijd spreekt:

“Amor fati” !

Gedachten en gevoelens terwijl ik vaar.

De bewegingen van het water spiegelen mijn innerlijke wezen.

Ik voel me bruisen van binnen.

Ik voel het en het wil eruit.

Duizenden dingen wil ik zeggen.

Een stroom van leven dat richting zoekt en ruimte.

Ik wil jullie meenemen in mijn wilde en energiek opbloei.

Mijn wederkeer tot het leven en dat wat leven geeft en dat wat groeit en bloeit.

Dit alles voel ik nu ik op het dek sta van mijn levensscheepje.

Samen met mijn beste vrienden maak ik de reis van mijn leven.

Mijn dankbaarheid en mijn blijdschap kent geen grenzen.

Ik hoop dat jij wilt delen in mijn vreugde.

De vreugde van binnen dat ik het leven weer wil leven en weer wil varen naar onbekende streken en ontmoeten onbekende mensen.

Ik wil leven en ik wil beleven en ik wil alles wat er is en mag zijn.

Ik ken geen grenzen.

Ik voel zoveel dat ik er soms van huilen moet.

Het moment overmand me.

Friedrich begrijpt mij als geen ander en laat mij even snotteren en snikken.

Eindelijk op avontuur.

Open staan voor het nieuwe. Dat is een kunst die ik wil leren verstaan.

Klaar te zijn om te ontvangen wat het leven mij wil geven en aanbieden.

Lang gewacht, maar dan toch…

Dan is het zo ver. Ons scheepje staat een lange reis te wachten. Wellicht een korte, we weten het niet. We gaan het avontuur aan om de reis van ons leven te maken en dan scheppen we bij voorbaat geen verwachtingen. We proberen open te staan voor wat komen gaat, wat dat ook is. Of het leuk is of niet.

We dobberen nu nog op het water en we wachten tot mijn goede vriend Friedrich het anker oplicht.

Inmiddels heeft Friedrich gedaan wat hij moest doen en is het wachten op wind in de zeilen.

 

 

Wow, een stevige wind neemt bezit van de zeilen en we varen samen naar open water. Mmmm, ik hoor de meeuwen schreeuwen en ik zie de haven langzaam aan ons voorbij gaan.

Wat is het heerlijk om op reis te gaan.

Friedrich, mijn hond Söt zwaaien naar toevallige mensen op de oever. De mensen wuiven vrolijk terug.

We zijn onderweg. We varen naar een onbekende bestemming. Ver weg van het oude en vertrouwde.

Friedrich pinkt melancholisch een traantje weg uit zijn ogen.

Ook ik slik even omdat dit moment een mijlpaal is.

Ook jij, medereiziger mag beseffen dat je het bekende achter je laat.

Al je oude gevoelens van depressiviteit of van levensmoeheid mag je achter je laten wat mij betreft.

Wat het leven nog in petto heeft zullen we samen beleven op de bootreis die we gaan maken.

Ik sta open voor het onverwachte.

Jij ook?

…

Dialoog.

Hij: Ben jij nou normaal?

Ik: Jawel, ik wel.

Hij: Nou volgens mij echt niet !

Ik: Voor mijzelf ben ik normaal. Ik weet niet beter.

Hij: Jij bent vreemd en mensen vinden wat je doet en zegt ook vreemd.

Ik: Hoezo vreemd. En waarom zeg jij dat tegen mij. Misschien vul jij dit voor anderen in en denken zij helemaal niet zo over mij. Ik weet dat ik niet zo ben als de gemiddelde Nederlander.

Hij: Je doet vreemd en het jaagt de mensen een beetje angst aan en het verontrust hen allemaal een beetje.

Ik: Oke dat geeft niet. Ik vraag niet om begrip of om erkenning. Ik vind erkenning door te zijn en te doen wat ik doe. Door het te doen op mijn manier en niet zoals een ander dat doet of vind dat het hoort.

Hij: Mensen zijn en worden bang van jouw zijn en jouw blogs en uitspraken.

Ik: Ja zeker, er zullen mensen zijn die bang worden of onzeker. Ik doe dit niet voor de “massa”. Ik weet ook niet precies voor wie ik dit doe of waarom. Ik vind het wel prettig om het te doen. Daarom blijf ik het doen zonder iets te willen hebben van de ander.

Hij: Rare snuiter ben je. Beetje veel excentriek, dat wel.

Ik: Dank je.

En dan nu…

Zo te zien ben je helemaal voorbereidt op onze reis.

Het ogenblik is aangebroken om kennis te maken met ons vaartuig.

Hier is hij dan.

“Tadaaa..”

Hiermee gaan we het doen.

Het enige dat ons nog rest is de fles champagne die ik heb meegebracht

te gebruiken om ons schip te dopen.

 

 

Oke dan… komt ie…

 

En hiermee doop ik u tot….

“Schip der toekomst” !

Dit is dan ons scheepje.

Dat hij maar een behouden vaart mag hebben, wat er ook zal gebeuren.

Ik heb er wel vertrouwen in.

Zo.. en dan nu…

op weg.

Het bootje ligt er klaar voor.

Zijn jullie gereed?

Ikke wel, Söt ook en Friedrich ook.

Te lang hebben we aan de wal gezeten.

Moe geworden van al het oude en bekende.

Er moeten patronen doorbroken worden.

Nu zal het gauw gebeuren.

Samen naar de toekomst !

…

Preparations.

Oké, ik ga op reis

en ik neem mee….

een tandenborstel,

mijn bonafide geestelijk leraar genaamd “Friedrich” gaat mee,

als ook mijn blauwe hond genaamd “Söt”,

mijn trouwe viervoeter,

en jij,

( You, reflected in this mirror..)

jawel jij , waarde lezer, jij mag ook mee..

We gaan op weg, maar niet zo maar. Eerst moeten wij ons geestelijk en fysiek voorbereiden voor de reis die we gaan maken,

want één ding zeg ik je…

heel misschien..

heel, heel misschien..

komen wij nooit meer terug,

misschien vinden wij een plek,

ofwel wij gaan de passie ervaren van het onderweg zijn.

Misschien word dit een reis waarin wij beproefd zullen worden, het zal een kwestie kunnen zijn

van leven of dood.

Hou hierin even rekening als je wilt.

Wij gaan

en dat is niet zo maar iets.

Denk hierover na,

wil je echt nog mee met mij?

Indien je echt wilt gaan we..

Ik wacht tot jij zeker bent van je zaak,

want ja, in hoever kun je ooit zeker worden..?

Ga je het risico aan

of blijf je aan wal?

Ga je met ons op avontuur

of blijf je voor eeuwig achter de geraniums?

The choice is yours, my friend..

it’s all yours,

I ‘ll wait.

…