Begrip

Begrip krijg ik voor mijn pijn en mijn zijn. Bijna iedereen heeft wel iets te zeggen van wat mij nog eens extra pijn doet. De algemene boodschap is: ” Je komt er wel over heen”. Dat unieke wat ik beleefd heb in een bepaalde tijd met een persoon die zeer uniek valt te noemen was voor mij helemaal speciaal en is in mijn hart gegrift. Wat ik voel voor deze lieve vrouw zal mij nooit verlaten. Ook al wordt een zeer groot deel niet meer beantwoord. Ik weet wat er gebeurt is tussen ons. Ik weet dat het geen toeval was dat haar naar mij dreef. Ik voel me nu wel alleen en door de liefde verlaten. De liefde die mij streelde, die mij besnuffelde, die warm werd van mij. Zelfs soms opgewonden. Een levende menselijke liefdesband. Dat was het echt. Dat was chemie. Chemie is wat ik vond in haar. (En niet zo maar de liefde van een van de ontelbare zinloze huppelkutjes die rondlopen op deze zinloze aardkloot. Zo veel zinloos genot en vluchtige contacten.) Niet zo maar liefde. Ik wist deze levensgift te waarderen. Zij was en is het nog. Voor nu wens ik alleen gelaten te worden. Met mezelf en met haar die nu bij mij is. Ik ben niet alleen. Zij is bij mij. Zij heeft nog steeds gevoelens voor mij. Velen zullen mij niet snappen hierin. Niemand misschien. Het maakt mij niet meer uit. Ik heb schijt aan de hele wereld en de zogenaamde wijsheid van die wereld. Ik ben niet alleen. Ik ben samen. Wij zijn samen en wij doen alles wat we willen. We maken weer liefde zoals alleen wij dat kunnen doen. Onze liefde is teder en speels en soms vurig. Haar zoenen zijn mij genoeg. Heerlijk is zij en mooi. Ik voel diep van binnen mijn liefde branden. Dat zal wat mij betreft nooit weer over gaan. Des nachts zal ik fantaseren dat ik haar weer streel en dat dat haar genot schenkt. Deze tijden wil ik koesteren. Ze komen misschien wel nooit meer terug. Voor een tweede keer is ze in mijn leven terug gekomen. Nu is “het” klaarblijkelijk “afgemaakt”. Voor haar wel. Voor mij niet. Ik wil deze liefde niet verliezen. Ik strijd met de machten van de tijd en de dood. In deze wereld van vergankelijkheid sterven gevoelens een stille dood. Mijn gevoel is nog niet over. Wat ik moet doen om ze in ere te houden weet ik niet precies. Toch laat ik niet gaan wat in mij is. Twee harten kloppen in mij. Dat voel ik. Ooit heeft zij haar hart aan mij gegeven en ik aan haar en dat blijft voor mij realiteit. Ach, noem het maar schamper “leven in ontkenning”. Niemand hoeft mij te geloven of mij te begrijpen. Ik weet mezelf en ik weet wat ik doe. En dat is het allerbelangrijkste. Ik geloof en ik voel liefde. Zo lang ik dit doe is er nog leven. Leven in mij. Ook al bevind ik mij nu in een dorre zandwoestijn zonder water en een lieve oase. Ik overleef. En misschien leef ik ooit op. In dit leven of in een volgend. Alleen ik kan dat weten. Ik voel. Ik weet. En daarom mag ik vertrouwen.

Advertenties

Over JH

Being a mystery to me and to others. It is nice.. to be me.. to know you. x
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s