Flying starlings.

Lieve spreeuwen,

die ik zag vanavond op de dijk.

Jullie hebben er zin in.

Jullie vliegen en zijn druk in de weer.

Ik voel me nu ik hier zit,

op dit bankje langs het kanaal,

als een logge tweepoter,

als een zwaar lijf en een zware geest,

dat moede is van het zoeken van wat niet te vinden is.

Ik voel me zo op.

Ik kijk naar jullie,

ik vind het mooi voor jullie,

dat jullie zo op gaan in jullie levens.

Ik heb zo af en toe momenten dat ik op ga in het leven.

Er is veel gebeurt.

Ik ben er moe van.

Ik heb niet zo’n zin meer.

Het is weer tijd

om te voelen

wat ik nu voel.

Ik leef in de hoop

dat er geen morgen meer is

voor mij.

Dat is een diepe hoop.

Ik hoop het  beste voor mijn dierbaren en geliefden.

Maar ik hoop ook vooral

naar een zekere voortgang of verlossing van mezelf

in dit leven misschien,

maar ik denk dat het pas hierna komt.

Vandaar het verlangen

en mijn hoop.

De spreeuwen zijn inmiddels

opgehouden te vliegen

en rusten nu misschien

voldaan in hun nesten.

Lekker onder de ( dak ) pannen.

Als ik met een knip van mijn vingers

het einde kon bewerkstelligen

zou ik het wel doen denk ik.

Ik ken iemand ( die ik persoonlijk goed heb gekend)

die deze moeilijke stap heeft genomen

en “succes” heeft behaald.

Want dat is het,

als je iets wilt

zul je falen en diep vallen

of “succes” behalen.

Helaas voor de mensen die het steeds weer proberen

en falen.

Voor hen is de aarde een hel.

Misschien heb ik het dan nog makkelijk.

Ik denk nu even aan bekende mensen die het gelukt is.

Mensen als Antonie Kamerling en Herman Brood.

Hoe wanhopig of radeloos of lusteloos moet je zijn

om er iets mee te doen?

Ik weet niet of daar een graadmeter voor bestaat.

Ben ik wanhopig?

Ben ik radeloos?

Ben ik lusteloos?

Ik weet niet.

De rode draad door de afgelopen tijden heen

is een waarachtige moeheid.

Ik ben het eerlijk gezegd

gewoon zat (!).

Dat is het. Meer niet.

Ik ben de pieken zat en de dalen ook.

Oke, de dalen meer dan de pieken.

Het boeit mij eerlijk gezegd niet of er in

dit leven pieken of dalen komen.

Ik weet niet precies wat het is,

maar het ergste zal ooit nog wel komen.

Daar heb ik dan ook geen zin om op te wachten.

Ik wil niet wachten.

Ik wil graag weg van hier.

Heel graag.

Mijn voorgevoelens zijn niet

van de vrolijkste kant.

Het kan nog erger dan het nu is.

Dat is wellicht een reëel feit.

Ik blijf hopen en wensen.

Misschien dat het leven

mijn wens verhoord.

Dat het mij laat gaan.

Ik zou zeker met een gerust hart

weg gaan.

Ik sta iedere dag

en ieder moment klaar om  te vertrekken.

Zonder koffers, zonder ballast.

Zonder van alles.

Advertenties

Over JH

Being a mystery to me and to others. It is nice.. to be me.. to know you. x
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s