Over

Ik ben zipp12. Op het internet word ik ook wel JH Leeuwenhart genoemd. Ik ben een man van 37 jaar en ik was aan het einde van mijn latijn. Via mijn blog hoopte ik op contact met andere mensen over mijn onderwerp: levensmoeheid.

Inmiddels is er een grote verandering in mij gaande. Ik ervaar een beweging in mij die gaat van levensmoeheid naar een nieuwe levenslust die mij mee leidt naar een nieuw leven toe. Ik heb vele redenen om tegenwoordig mijn bed uit te komen en weer te leven. ( Voor de berichten die puur gaan over mijn levensmoeheid zie de oudere berichten.) De ontwikkeling op dit weblog kent dus een omslag. Een grote verandering.

JH Leeuwenhart.

Assen

Drente

Advertenties

18 reacties op Over

  1. JC zegt:

    Ow, niet Dinges dus, maar Jan, dag jan, nice meeting you!

  2. zipp12 zegt:

    Heyy JC, i have the pleasure to meet you! 🙂

  3. petra zegt:

    beste jan , ja ik denk dat heel veel mensen wel op dat punt komen dat ze het zat zijn dit leven! ..toch wil ik je verwijzen naar Jezus Die mensen uitnodigt; Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijn ,en Ik zal u rust geven…want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht…….( ook de site;all about God .com is de moeite waard om eens op te kijken! ik verwijs je dus naar de CHristelijke kant….( tenslotte nog een andre vraag ; ben je ook bezig met occulte dingen?!…. ik groet je nu en ik hoop dat je verder gaat met je zoektocht in die zin er is IEMAND Die op zoek is naar jou!…

  4. Robert zegt:

    Dag Jan,
    Ik zit even op deze site te bladeren en kwam er achter dat er een heel kort intro van je te zien was. En een foto van jou ! Allereerst: dapper van je, wat een kracht om dat zo te doen !
    Ik ben de Robert die de laatste dagen wat op je mooie teksten reageerde. Ik ken je niet en toch weer wel; ik ken je leven niet en toch weer wel; ik ben net als jij mens die IS.
    Ik ben dus Robert, 47 jaar, Zeeland (oorspronkelijk afkomstig uit Nijmegen) en een van mijn doelstellingen en bezigheden is een type van levensprotocol te maken (inspreken via mijn bandjes) van een ondraaglijk leven. Daarnaast heb ik een eigen zaak met planten. En hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer mijn dagelijkse ellende soms opklaart. Het is niet nodig te zeggen hoezeer je je leven misschien zat bent; is oh zo bekend. Ik ben een open iemand met vooral een luisterend oor voor alles, alle gevoelens en gedachten. Niet veel is mij vreemd en ik ben geen psycholoog, of iemand die je overhaalt tot dit of dat geloof of wat dan ook. Dat is mij zelf al genoeg overkomen. Ik hou van luisteren en verbaas me gelukkig iedere dag weer. Maar ook ik heb mijn dagen van gewenst levenseinde, dat is voor mij geen taboe.
    Voel je vrij om te schrijven of wat dat ook. Gedeelde smart is halve smart (soms).

    veel goeds vanuit de natte zeeuwse klei

    Robert

    • zipp12 zegt:

      Hoi Robert, Ik voel me wel oke dat ik jou hier ontmoet via deze weg. Je geeft me veel om over na te denken. Ik ben zeer nieuwsgierig naar jouw project over het inspreken van bandjes van een ondraaglijk leven. Ik voel dat ik met jou delen kan hetgene waar andere mensen niks mee kunnen. Jij doet er wel iets mee en ik ervaar jou als een welkome en bijzondere verschijning op mijn weblog. Dank je wel voor jou bijzijn.

      Groet van Jan

      • Robert zegt:

        Hallo Jan,

        Wees er allereerst erg bewust van dat je niet alleen bent !
        Ook ik laat lijden toe in mijn leven, ik ervaar het ook als ondraaglijk en worstel mij door het oerwoud van emoties. Ik heb in mijn gehele verleden tientallen goedbedoelde psychologen en waarzeggers en weet ik al niet wat op mijn weg mogen begroeten; allen hadden tot doel mij “beter” te maken tot ik tot de slotsom kwam dat ik al beter was maar dat ik mijn dagelijkse ellende niet kan wegnemen, niet door Prozac, niet door gesprekstherapie, niet door een verzonnen God. Wat een doorbraak is en was, is dat ik erachter kwam dat er niets is wat ons hier een doel gaf, niet voor mij en niet voor jou.
        Als mensen vragen waarom we hier zijn is er maar een simpel antwoord mogelijk; omdat 9 maanden voor wij hier kwamen een man en vrouw ons verwekten, niet meer en niet minder.
        Vervolgens zijn we geworden wie we zijn door genetica (ons DNA), onze opvoeding en de wel of niet gelukkige of ongelukkige momenten in ons leven.
        Ik ben toen gekomen tot het gaan inspreken van mijn eigen monologen op van die bandjes; dat doe ik als ik alleen ben, en heeft tot doel te komen tot een soort raamwerk waarin mensen kunnen (over)leven als het niet meer gaat, maar ook als mensen dat niet meer kunnen of willen. En ook ik ben dagelijks bezig met het willen beeindigen van deze mascerade die leven heet. Spullen heb ik reeds in huis, maar ik doe m’n best hier met niemand over te praten want net als jij weet, weet ik ook dat dat een motie van wantrouwen geeft en dat er van alle kanten “hulp”” moet worden aangedragen.
        Zodra je je bewust bent van het feit dat je eigenlijk niet meer wil en je je ook bewust bent dat er na dit leven niets is, geen straf, hemel, hel of wat dan ook, geeft het in eerste instantie een soort van handvat van; ik mag en kan eruit zonder dat ik daarna gestraft wordt of zoiets.
        Maarde de dagelijkse werkelijkheid, die van jou en mij en duizenden anderen is er en daar kun je nu niet omheen.
        Ik ervaar het als enorm moedig, en heb enorm veel eerbied voor diegene die de durf en het lef hadden er uit te stappen; laat ik eerlijk zijn door te zeggen dat ik dat nu (nog) niet heb, die durf. Misschien komt ie er wel, misschien niet, ik weet het niet.
        Tot die tijd wil ik naast intens in het nu leven, ook al is dat soms zwaar klote, ook werken aan mijn bandjes, mijn tips, gevoelens, ideeen, noem maar op van wat er zoal door mij heen gaat, waarom ik denk wat ik denk, waarom ik voel wat ik voel en vooral om het (vaak ongewenste) leven wat ik nu lijd invulling te geven. Bijna een onmogelijke opgave, maar de hele dag in bed liggen helpt ook niet.
        Ons brein is wat we kregen vanuit de genetica, ons doen en laten en onze reactie en emoties op dingen die ons overkomen worden daar bepaald; geen mens is hetzelfde. En het is een heel natuurlijk verschijnsel dat er binnen een groep van 7 miljard mensen er vele zijn die het niet aan kunnen of aan willen kunnen en eruit willen stappen. Hoe vaak dacht jij niet; morgen wordt ik maar beter niet meer wakker. Je bent een van de enorm velen !
        Mocht jij ooit de moed vinden eruit te stappen, laat het mij weten en ik maak een mooi schilderij om jou te gedenken, al ken ik je helemaal niet. Maar tot die tijd, blijf vooral schrijven, soms zijn er tussen al onze donderbuien kleine sprankjes zonlicht. Ik weet wel, ze vallen in het niet bij het ongelooflijke lijden, jij op jou beurt en ik op het mijne, maar ze zijn er in ieder geval.
        Deel gerust je angsten met me, je verdriet of wat dan ook, als je het gevoel hebt dat te willen. Ik ben maar ik, maar heb genoeg bagage om niets vreemd te vinden, achter ieder mens zit een verhaal en ik accepteer volkomen als een bepaald mens niet meer wil wakker worden. Helaas denkt 99% van onze maatschappij daar anders over, maar je moets eens weten hoeveel mensen er zijn zoals jij en ik.
        Ik wil wil je van hier uit wensen dat je mens mag zijn wie je bent en wat je ook doet; zolang ik nog leef probeer ik intense vrede met mezelf te sluiten. En ik ben blij dat ook ik hier bij jou mijn verhaal kwijt kan; dank je wel daarvoor !
        Liefs
        Robert

  5. Samuel zegt:

    Dag Jan,

    Aangenaam, ik ben Samuel.
    Ik vind het altijd vreemd even een leeftijdsgenoot te vinden met dezelfde “problematiek”… Goed van je dat je erover schrijft. Wat ik al heb gelezen vind ik heel mooi! En ondanks je levensmoeheid zie ik in veel berichten zoveel hoop… Of misschien ligt dat aan mij.

    vriendelijke groeten

    • zipp12 zegt:

      Aangenaam Samuel,

      Fijn dat je me gevonden hebt op het grote wereldwijde web. Is geen toeval vind ik, maar zo ervaar ik dat. Ik voel me blij omdat je schoonheid ervaart in mijn schrijven. Zelfs in mijn tijden van levensmoeheid kan ik iemand bekoren en dat ben jij dan dus. Leuk dat je een leeftijdsgenoot bent. Het bloggen wat ik hier doe ervaar ik als een enige uitweg of verwerking van mijn situatie. Fijn dat je hoop ziet in mijn schrijven. Zo had ik het nog niet eens bekeken. Misschien bezit ik dan toch nog hoop op iets anders terwijl ik soms passief afwacht tot ik zal sterven, maar dat gebeurt steeds niet. Misschien is mijn hoop nog gelegen in de wetenschap dat ik 8 jaar lang zinvol geleefd heb en dat ik weet dat er soms lichtpuntjes zijn in het hier en nu. Misschien is er zelfs een toekomst voor mij. Dank je wel voor dat je langs gekomen bent, Samuel.

      groet van Jan

  6. Franco zegt:

    Hallo Jan,
    Ik ben Frank. Ik kwam jou site hier tegen en wilde even kort reageren. Ik ervaar nu in deze periode dezelfde gevoelens als u en ik begrijp dat het niet makkelijk is om ermee om te gaan. Alles loopt door…werk…dagelijkse dingen…niet gemakkelijk. Je kan over het onderwerp met bijna niemand praten. Ik ben beroepsmuzikant en probeer alle emoties in de muziek te leggen…De muziek krijgt wel een ongeëvenaarde diepte…Maar uiteindelijk lost het niets op. Ik heb daarover veel goede boeken gelezen. Ben overtuigd dat de kracht in onszelf aanwezig is.Geef de moed niet op en probeer toch de sleutel ‘uw sleutel’ te vinden om u beter te gaan voelen en de donkere gevoelens op zolder (van ons brein) te stockeren. Warme groeten.

  7. zipp12 zegt:

    Dank je wel Frank. Ik zal de moed niet opgeven.

  8. Ronald zegt:

    Goed om zo iets over je te lezen Jan. Herkenbaar ook! Tegenwoordig heb ik ook steeds meer redenen om uit bed te komen. Meestal… =) Maar wel anders dan voorheen. Niet eenvoudiger vaak, maar wel… echter. En dat doet me dan weer goed.

    Ik heb gereageerd op je stukje op mijn blog. Het spijt me dat ik niet eerder reageerde. Ik had het niet opgemerkt. Maar nu wel =)

    Ik zie dat je hierboven al veel goedbedoelde adviezen hebt gehad, dus daar ga ik mij niet aan wagen =) We houden contact.

    vriendelijke groet,

    Ronald

  9. Robert zegt:

    Hallo jan,

    Al weer een tijd geleden vond ik je in je blog en sindsdien ontving ik je berichten, je woorden en je tekeningen en schetsen.
    En ik dacht dat het misschien wel leuk is om te horen dat ik ieder bericht van je aandachtig lees, soms wat later en soms direkt.
    Iedere keer dat jij op je blog aktiviteit vertoont
    komt het bericht binnen, het gevoel komt over
    de zonstralen en de zinloosheid,
    de woorden van jou ontmoeten mij
    op dagen van lieflijkheid
    of op dagen van intens verdriet

    maar zoals alles wat de mens uitvindt
    het kan goed
    en slecht gebruikt worden
    Jouw woorden zijn waarschijnlijk voor velen
    onbetwist herkenbaar
    en een balsem van tederheid
    met een stukje begrip
    Erg fijn dat je dit alles wilt en kunt delen
    en de wegen en paden waar langs wij gaan
    ik en jij
    en vele anderen
    zijn onbekend en niet beschreven
    pas in het donker
    kun je die ene ster zien
    een ster waar men vroeger op navigeerde
    je moet in het donker zijn
    om de ster te zien en dan te navigeren
    eens was het
    nu is het
    en eens zal het zijn
    dat ritme loopt oneindig lang door
    soms is er stilte die je beangstigd
    soms stilte die bevrijdt
    een zinvol leven
    kan alleen jij jezelf geven
    wanneer intens het niets je omarmt

    veel inspiratie gewenst,
    en een goede en behouden reis

    robert

  10. zipp12 zegt:

    Hoi Robert,

    Ik ben blij en ik vind het super dat mijn blog jou iets zegt. Dat het jou goed doet om hier te zijn zo nu en dan. Ik heb jouw reageren goed gelezen en tot me door laten dringen. Het is fijn om jou op deze manier te ontmoeten. Ik moest jouw reactie echt meerder malen lezen om er van doordrongen te raken wat je allemaal zegt. Je zegt veel. En ik wordt er stil van. Ik waarder het enorm. Het is mooi als iets zinvol is. Ik blog nadat je dit gezegd hebt met nog meer zin en vreugde. Te weten dat het jou goed doet weet ik dat ik niet alleen ben hier. Dat er gevoelige zielen zijn en dat er begrip is en wederkerigheid.

    Dank je wel voor jouw levensteken.

    Jan

  11. el zegt:

    Ik ben ook levensmoe. Al heel lang. Daarom stuitte ik, ten einde raad en zoekende naar “sleutels”, op deze site. Mooi om te lezen, alle verhalen en reacties van eengezinden. Misschien is er hoop. Ook voor mij.

    El

  12. zipp12 zegt:

    Lieve El,

    Ik hoop dat je jouw “sleutel” zult vinden. Dat wens ik je toe. Het ga je goed.

    Groet van JH

  13. Jane Bredius zegt:

    HI Jan
    Van iemand die nog af en toe te maken heeft met levensmoeheid aan een andere: ik beproef de verlanging van Jonathan Livingston Seagull in jouw gedichten en dat is mooi – kijk op, je vleugels uitvouwen en ga op zoek naar je eigen waarheid, niet vechten over de vissen die iedereen zo belangrijk vindt.
    Vandaag ben ik weer moe, verward en emotioneel; sinds een hele poos heb ik dit niet meer gevoeld. Ik zie wel dat de intervallen tussen deze momenten steeds groter wordt en daat geeft mij heel veel moed. Eerst even uitrusten en dan weer mijn wereld in.. een wereld die ik ben aan het inrichten zodat ik kan spelen en op een creatieve manier mijn zelf uit kan laten.
    Bedankt voor je gedichten: ze zij mooi en het is goed om te weten dat er zijn anderen in de wereld die dit gevoel goed begrijpen zonder mij te beoordelen. Daar wordt ik juist zo moe van!
    Jane
    =)

  14. Robert zegt:

    Eenheid met Zijn

    Soms zoek ik bewust
    de blog van Jan op
    Zijn reis, zijn doel
    en het besef wat maar niet doordringt
    dat we allen verbonden zijn in het kleine nietige
    Misschien wel tot op het kwamtun deeltje entangled
    verstrengeld in ruimtetijd
    De dagen gaan weer lengen
    en de emotie rolt als schuimende koppen
    golvend het strand op
    Nu eens dacht ik weer aan die zinloze vraag
    Wat is het doel van mijn leven?
    Hoe stom kan een vraag zijn waar je het antwoord altijd op wist
    Nagaan waarom ik die vraag stel
    Dat is het doel
    Leven is niets meer en minder
    dan leren vorm te geven aan dat wat je toevalt
    Als ik weer eens hardop denk
    “gelukkig weer een dag dichter bij de dood”
    ga ik me nog dieper verbazen
    want er is nog veel werk voor me te doen
    Gisteren ervaarde ik het nogmaals;
    Wie perfecte vrienden zoekt
    komt alleen zichzelf tegen

    Robert

  15. cor zegt:

    wat is het leven waard voor mij niks ik wordt mijn hele leven al gevolgt door pijn en stres pijn van de slijtage in mijn lichaam stress van de dingen die ik niet meer kan doen stress van mijn exvrouw die na 4 jaar nog in mijn leven zit met alles zit zij me dwars tot vandaag te dag nog steeds
    voor mij kan het leven niet snel genoeg gaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s